- Konya'da 13 yaşındaki otizmli Yahya Arıcı, bisiklet tamirciliği ve masa tenisi yeteneğini ilerleterek, hem sporda hem de iş hayatında yer edineceğine inanıyor.

Arıcı'ya, hareketlerindeki farklılıktan dolayı götürüldüğü hastanede 1,5 yaşındayken otizm tanısı konuldu. Çocuk gelişim uzmanı annesi Sıdıka Arıcı'nın desteği ve Selçuklu Otizmli Bireyler Eğitim Vakfı'nda (SOBE) aldığı eğitimle gelişim gösteren Arıcı'nın bisiklet tamiri ve masa tenisi tutkusu fark edildi.

Bu yönde kendisine destek verilen Arıcı, masa tenisinde lisanslı sporcu olarak şampiyonalara katılmaya başladı.

- "Şu anda tek hayali bisiklet tamirciliği"

Evladını hiç yalnız bırakmayan Arıcı, AA muhabirine, oğluna konulan tanının ardından hayat boyu devam edecek eğitim ve rehabilite sürecine başladıklarını söyledi.

Oğlunun 4 yaşlarındayken ilk seslerini çıkarmaya başladığını anlatan Arıcı, "Yahya 'Anne' desin diye dua ederdim. Bugünler benim için çok sürpriz oldu." dedi.

Arıcı, Yahya'nın tamir işlerine ilgi duyduğunu, videolar izleyerek kendisini geliştirdiğini belirterek, şöyle konuştu:

"Bisiklet sürmeyi çok seviyor. Bisikletçiye gitmiş, gün boyu yapılanları izlemiş. Zaten görsel hafızası çok iyi. Bir şey izlediği zaman hemen onu kapıyor. Tamirciden gördüğü şekliyle başladı. Kendisi, mahalledeki çocukların bisikletlerinin tamirini yaptı. Sonra SOBE'deki bisikletlerin tamiri derken şu anda 'Bisiklet tamircisi olacağım.' diyor. Evin bodrumunda müsait alan vardı. 'Anne ben buraya dükkan açacağım.' dedi. Kapısına kartondan 'Yahya'nın tamir atölyesi' yazan bir tabela hazırladı. Şu anda tek hayali bisiklet tamirciliği."

Yahya'nın masa tenisinde de çok yetenekli olduğunu vurgulayan Arıcı, tenise başladıktan iki ay sonra Konya'daki şampiyonada derece aldığını, bisiklet tamirciliğiyle birlikte masa tenisine de devam edeceğini dile getirdi.

- 'Yapamaz' denilen bir çocuğun, imkan verilirse neler yapabileceğini göstermek istiyoruz"

Hareket eğitimi uzmanı Ömer Arıcı da Yahya'nın yetenekli biri olduğuna işaret ederek, şunları kaydetti:

"Buradaki çocukların bisikletleri çok çabuk bozulabiliyor. Yahya elimiz kolumuz oldu. Ne zaman bir bisiklet bozulsa, 'Yahya gel.' diyoruz. Yahya bisikleti tamir ediyor, çok mutlu oluyor. 3 yıldır da masa tenisi oynuyor. Özel Sporcular Federasyonunun düzenlediği il şampiyonasında son 3 yıldır derece alıyor. Son 2 yıldır da Türkiye şampiyonalarında ilimizi temsil ediyor. Son iki şampiyonada Konya birincisi oldu, Türkiye Şampiyonası'na gitti. 'Yapamaz' denilen bir çocuğun, imkan verilirse neler yapabileceğini göstermek istiyoruz."

 Kahramanmaraş merkezli depremlerde evi ağır hasar alınca Konya'ya yerleşen Ulviye Akyel, anne ve babası ayrı olduğu için sahiplendiği torununun, yürümeye, konuşmaya ve iletişim kurmaya başlamasının mutluluğunu yaşıyor.

Hatay'da oğlu ve geliniyle aynı mahallede yaşayan 61 yaşındaki Ulviye Akyel'in torunu Halil Muhtar, 2020'de dünyaya geldi.

Torunuyla yakından ilgilenen Akyel, 1 yaşına geldiğinde yaşıtlarından farklı olduğunu hissettiği torununu birçok doktora götürdü.

Otizm teşhisi konulduktan kısa süre sonra annesi ve babası ayrılan Halil Muhtar'ı sahiplenerek tamamen kendisi ilgilenmeye başlayan Akyel'in Hatay'daki evi 6 Şubat 2023'teki depremlerde ağır hasar gördü.

Eşi ve torunuyla yerleştikleri Konya'da kendilerine yeni bir hayat kuran Akyel, 5,5 yaşındaki torununun Selçuklu Otizmli Bireyler Eğitim (SOBE) Vakfında eğitim almasını sağladı.

- "Çok zorlu süreçlerden geçtik"

Akyel, gösterdiği sevgi ve aldığı eğitim sonrası hareketleri değişen torunundaki gelişimi büyük bir heyecanla AA muhabiriyle paylaştı.

Birlikte zor günler geçirdiği torunun geldiği noktayı "mucize" olarak nitelendirdiğini anlatan Akyel, depremin kendileri için büyük bir yıkıma neden olduğunu ancak torununun sağlığı ve eğitimi açısından da olumlu gelişmelere kapı araladığını dile getirdi.

Konya'da kendileri açısından her şeyin olumlu ilerlediğini belirten Akyel, "Depremde her şeyimiz gittiği için elimde şimdi videoları yok. Halil Muhtar'ın önceki halini görmenizi isterdim. Yemeyen, 18-24 saat uyumayan, sadece çığlık atan, sallanan bir çocuktu. Saldırganlık özelliği vardı. Her şeyi ağzına atan bir çocuktu. Çok zorlu süreçlerden geçtik. En zor 1,5 aylık dönemimizde ben 11 kilo verdim." dedi.

- "Biz bu yola beraber çıktık, mücadeleyi beraber veriyoruz"

Akyel, eğitimler ve ilgiyle torununun yaşıtları gibi davranmaya başladığını ifade ederek, şöyle konuştu:

"Yürümeyen, konuşamayan, acı hissi olmayan bir çocuktu. Çok az tepki veriyordu. Otizmin ilacı yok, otizmin ilacı eğitim. Konuşmayan Halil Muhtar konuşmaya, yürümeyen Halil Muhtar yürümeye başladı. İlk 'anne' kelimesini duyduğumda günlerce ağladım. Hayatımı torunuma göre düzenledim. Benim evim kreş, eğitim yuvası. Evde oturmak yok. 'Ben' diye bir şey yok. Rabb'im onu iyi ki bana verdi. O bana bir hediye, hayat kaynağı, yaşam kaynağı. Belki o olmasaydı ben pes edecektim. Depremden çıkmışlığın bir yıkıntısı, çöküntüsü olacaktı ama Halil Muhtar, varlığıyla 'Hayır anne, sen yıkılamazsın. Ben varım' dedi. Biz bu yola beraber çıktık, mücadeleyi beraber veriyoruz. İkimiz de çok yorulduk ama son gittiğimiz kontrolümüzde otizm semptomlarının kalktığını öğrendik. Hiperaktivite tedavisine devam edeceğiz."

SOBE Vakfı Eğitim Koordinatörü Zeynep Takı Kapıdaş da Halil Muhtar'ın iki yılda çok büyük ilerleme gösterdiğini, iyileşmeye yakın olduğunu söyledi.

 - Konya Ticaret Odası (KTO) Karatay Üniversitesi Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu Pilotaj Bölümünden mezun olan Hulusi Levent Kılıçkaya, uçuş heyecanını annesiyle paylaştı.

KTO Karatay Üniversitesi Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu Pilotaj Bölümünden mezun olan 25 öğrenci, okulun sağladığı imkanlarla anneleriyle uçuş heyecanı yaşadı.

Hayali olan pilotluğu gerçekleştirebilmek için dört yıllık lisans düzeyinde eğitimini tamamlayan Hulusi Levent Kılıçkaya da diğer mezun öğrenciler gibi annesiyle birlikte tek motorlu uçakla uçuş yaptı.

Heyecanını AA muhabiriyle paylaşan 25 yaşındaki Kılıçkaya, dört yılın çok hızlı geçtiğini, okuldan mezun olmanın sevincini yaşadığını söyledi.

Gönül verdiği pilotluğu yapacak olmanın gururunu yaşadığını anlatan Kılıçkaya, "Kendi başıma, yalnız uçtuğum, ilk heyecanlı günlerim aklıma geliyor. Gecesi gündüzü olmayan bir meslek." dedi.

Kılıçkaya, mezun olduktan sonraki ilk uçuşunu annesiyle gerçekleştirmenin çok heyecan verici olduğunu belirterek, "Aileden biri olunca stresliyim ancak daha işin başındayız. Uçaklarda yüzlerce kişinin canı bize emanet olacak. Onun stresini bugün daha iyi hissettim." ifadesini kullandı.

- "Araba sürerken bile temkinle yaklaşırken, artık bizi uçuracak"

Genç pilotun öğretmen olan annesi 46 yaşındaki Serpil Kılıçkaya da oğluyla ilk defa uçmanın heyecanını yaşadığını dile getirdi.

Okula başlarken biraz tereddütlü davrandıklarını ancak bugün oğluyla gurur duyduğunu aktaran Kılıçkaya, "Çok gurur verici. Bu imkanı bize sağlayan üniversiteye de teşekkür ediyoruz." diye konuştu.

Kılıçkaya, bu süreçte evlatlarına hep destek olduklarını belirterek, sözlerini şöyle tamamladı:

"Ona önce annelik sonra rehberlik yaptım. Ona 'ders çalış' demektense kendim ders çalıştım. Oğlum bizi her zaman gururlandırdı. Okulda çok başarılı, öğretmenlerine çok saygılı bir öğrenci oldu. Levent bizim tek çocuğumuz. İster istemez endişelerimiz vardı ancak okulunun da katkısıyla bunu aştık. Araba sürerken bile temkinle yaklaşırken, artık bizi uçuruyor."

- Konya'da nişanlı çift, gürültü kirliliğine dikkati çekmek için beraberindeki bisikletlilerle konvoy oluşturup, şehir turu attı.

Yaklaşık bir hafta önce nişanlanan Yunus Emre Aydemir ile Tuba Küçükkayacı, düğünlerdeki gürültü kirliliğine dikkati çekmek için bisiklet kullanıcılarıyla etkinlik düzenlemeye karar verdi.

Bisiklet turunda tanıştıktan sonra birbirlerine aşık olan çift, çeşitli organizasyonlarda tanıştıkları bisiklet sürücüsü arkadaşlarını etkinliğe davet etti.

Aydemir ve Küçükkayacı, etkinlik öncesi tek tek süsledikleri ve balon taktıkları yaklaşık 30 bisikletten oluşan konvoyla şehir turu attı.

- "Bisiklet bizim için güzel bir şeye vesile oldu"

Düğün hazırlığı yapan Aydemir, AA muhabirine, yaklaşık dört yıldır bisiklet sporuyla ilgilendiğini söyledi.

Nişanlısıyla da bisikletli grup aktivitelerinde tanıştıklarını değinen Aydemir, "Bisiklet bizim için güzel bir şeye vesile oldu. Düğünlerde sürekli araç konvoylarını gördüğümüz için bisikletle konvoy yapmayı düşündük." dedi.

- "Çevreyi rahatsız etmeyeceğiz"

Aydemir, nişanlısıyla da böyle bir organizasyon yapmayı hayal ettiklerini ve bunun gerçekleştirdikleri için mutlu olduklarını belirtti.

Kendilerini kırmayıp bisikletleriyle etkinliğe katılan arkadaşlarına teşekkür eden Aydemir, "Arkadaşlarımızla çevreyi rahatsız etmeden bir konvoy yapacağız. Motorsuz araçlarla da konvoy yapılabildiğini göstermek, insanlara rahatsızlık vermemek ve farkındalık oluşturabilmek için böyle bir organizasyon yaptık. Biraz hatıra kalsın diye fotoğraf çektireceğiz biraz da eğleneceğiz." diye konuştu.

Tuba Küçükkayacı da motorlu araçlarla konvoy yapmak istemediklerini vurgulayarak, yaklaşık 10 kilometrelik bir şehir turu atacaklarını dile getirdi.

 Konya'da küçük yaşlarda uçmaya başladığı yamaç paraşütünde milli takım hayali kuran 12 yaşındaki Bedirhan Tosun, babasının da desteğiyle başarılı olacağına inanıyor.

Bedirhan Tosun, ilk başlarda yaklaşık 15 yıldır yamaç paraşütü sporuyla ilgilenen babası Mehmet Tosun'la, daha sonra da tek başına uçmaya başladı.

Başta Konya ve Antalya olmak üzere mavi ile yeşilin buluştuğu güzellikleri küçük yaşta gökyüzünden izleme fırsatı bulan Bedirhan, kendisini bu alanda geliştirmek için çaba gösteriyor.

- Babasıyla eğitimlerine devam ediyor

Bireysel uçuşlarının ardından tandem (ikili) uçuşlarına da başlayan Bedirhan Tosun, AA muhabirine, yamaç paraşütü pilotu olan babasıyla 3 yaşından bu yana gökyüzünde dolaştığını söyledi.

Yaşı ilerledikçe hep babasının önünde uçmayı hayal ettiğini ifade eden Bedirhan, "Babamla 7 yaşından sonra eğitimlere başladık. Çünkü artık paraşüt uçurmaya gücüm yetmeye başlamıştı. Bir gün yerde eğitimlerimi sürdürürken, havanın güzel olduğunu fark edip havalandım. O günden beri uçuyorum." dedi.

Bedirhan Tosun, bazı günler yaklaşık iki saat havada kaldığını belirterek, "Babamla beraber eğitimlerimi sürdürüyorum. Şu anda hedef yarışlarıyla ilgileniyorum. Mesafe ve hedef yarışlarına katılıp milli sporcu olmak istiyorum. Tandem (ikili) uçuşlarında ilk olarak babamı uçurdum." diye konuştu.

- "Sistemli bir şekilde eğitimlere devam edeceğiz"

Baba Mehmet Tosun ise 2010'dan bu yana yamaç paraşütü yaptığını, havanın uygun olduğu günlerde oğluyla uçuşlar gerçekleştirdiklerini söyledi.

Bedirhan'ın uçmayı çok seven bir çocuk olduğunu anlatan Tosun, şunları kaydetti:

"Yavaş yavaş öğrendi. Dokuz yaşında kilosu da yeterli gelmeye başlayınca kendisi uçmaya başladı. Şu ana kadar 500'ü aşkın uçuş gerçekleştirdi. Bir baba olarak onunla gurur duyuyorum. Akrobatik hareketler deniyor. Frenlemeye çalışıyorum ama daha fazlasını yapmak istiyor. Sistemli şekilde eğitimlerine devam edeceğiz. Türkiye Hava Sporları Federasyonunun düzenlediği yarışmalar oluyor. Oğlum da hedef yarışmalarına girmek için çalışıyor."

 İşitme engelli milli masa tenisi oyuncusu Necmettin Şamil Yiğit, kısa süre önce trafik kazasında kaybettiği babasının hayalini gerçeğe dönüştürmek için Japonya'da düzenlenecek 2025 İşitme Engelliler Yaz Olimpiyat Oyunları'nda zirvede yer almak istiyor.

Masa tenisiyle 2018'de tanışan Necmettin Şamil Yiğit, ilk başlarda işitme engeli nedeniyle ailesi izin vermese de antrenörlerinin desteğiyle bu spora gönül verdi.

Necmettin Erbakan Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Mimarlık Fakültesi Resim Bölümü 4. sınıf öğrencisi Necmettin Şamil, yoğun çalışmasının karşılığını 3-5 Şubat'ta Ankara'da düzenlenen Türkiye Şampiyonası'nda ikinci, 5-6 Nisan'da Kastamonu'da düzenlenen Türkiye Şampiyonası'nda da dördüncü olarak aldı.

Japonya'da, 15-26 Kasım'da düzenlenecek 2025 İşitme Engelliler Yaz Olimpiyat Oyunları'nda (Deaflympics) Türkiye'yi temsil edecek Necmettin Şamil'in, 23 Mayıs'ta babasını kaybettiği trafik kazasında annesi ve kardeşi de yaralandı.

Necmettin Şamil, olimpiyat şampiyonu olmasını çok isteyen babası Baki Yiğit'in hayalini gerçeğe dönüştürmek istiyor.

- Babası için aralıksız çalışıyor

Karatay Belediyespor Kulübü sporcusu Necmettin Şamil Yiğit, tercümanı aracılığıyla AA muhabirine, masa tenisine başladıktan sonra kendisine bir Türkiye şampiyonluğu hedefi koyduğunu söyledi.

Olimpiyatlarda Türkiye'yi temsil edeceği için çok mutlu olduğunu vurgulayan Necmettin Şamil, "Hedefim olimpiyatlarda madalya alabilmek. Babam kısa bir süre önce trafik kazasında yaşamını yitirdi. Annem ile kardeşim de hastanede, durumları iyi. Babamı kaybettiğim için çok üzgünüm. Ancak o benim olimpiyat şampiyonu olmamı çok istiyordu. O yüzden babamın sözünü dinliyorum. Şampiyon olursam bu başarıyı babama hediye edeceğim." ifadelerini kullandı.

- "Topun sesini duymak bu sporda son derece önemli"

Karatay Belediyespor Kulübünün tenis antrenörü Muhammed Huzeyfe Kılınç ise Necmettin Şamil Yiğit'in çok çalışkan bir sporcu olduğunu belirtti.

Necmettin Şamil'in hem paralimpik hem de işitme engelli bir sporcu olduğuna değinen Kılınç, şunları kaydetti:

"İşitme engelli birisinin masa tenisi oynaması zordur. Çünkü topun sesini duymak bu sporda son derece önemli. Bunu yapamadığı halde çok fazla çalışarak bu eksikliğini kapattığını düşünüyorum. Türkiye şampiyonalarında elde ettiği başarılar, olimpiyatlara seçilmesinin önünü açtı. Necmettin, babasını 23 Mayıs'ta trafik kazasında kaybetti. Bu süreçte yaşananlara rağmen, Necmettin birkaç gün hariç antrenmanlarına ara vermedi. Ben 'Nasıl olacak, kendisini toparlayabilecek mi, yoksa psikolojik olarak dağılacak mı?' diye düşünürken o antrenmanlara devam etti. O psikolojiden uzaklaşmak için daha fazla çalışıyor."

 Konya'da bir çocuk annesi Esra Sarıcaoğlu, annesini doğumda kaybeden zihinsel engelli Meryem'in koruyucu ailesi oldu.

Ereğli ilçesinde yaşayan 45 yaşındaki Sarıcaoğlu, 22 yıl önce eşini kaybettikten sonra o dönem 1 yaşında olan kızını yalnız büyüttü.

Kızının kardeş isteği üzerine bir çocuğun koruyucu ailesi olmak için adım atan Sarıcaoğlu, Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne başvurdu.

Sarıcaoğlu, bir süre sonra 7 yıl önce annesini doğumda kaybeden 2 yaşındaki Meryem'in koruyucu ailesi oldu.

- İkinci bir kız çocuğunu daha bağrına basmak istiyor

Sonradan zihinsel engelli olduğu tespit edilince Meryem'i daha da çok sahiplenen Sarıcaoğlu, AA muhabirine, annesini doğumda kaybeden çocuğa anne sevgisini tam anlamıyla vermek için elinden geleni yaptığını söyledi.

Meryem'in diğer kızı gibi olduğunu anlatan Sarıcaoğlu, "Bir çocuğun hayatına dokunmanın daha güzel olacağını düşündüm. Nasip olursa belki ikinci kızımız da gelecek. Tekrar kayıt olduk. Kalabalık bir aile olacağız inşallah." dedi.

- "O bizim evladımız, onu her haliyle kabul ediyoruz ve sürekli ilerliyoruz"

Sarıcaoğlu, Meryem'e koruyucu anne olurken özel çocuk olduğundan kimsenin haberdar olmadığını belirterek, şöyle konuştu:

"Dört yıl sonra fark ettim. Zihinsel anlamda geriden geliyoruz ama duruma geçici bir süreç olarak bakıyoruz. Eğitime başlayacağı dönem, doktordan rapor almamız gerekti. Özel gereksinimli bir çocuk olduğu raporu verildi. O bizim evladımız, onu her haliyle kabul ediyoruz ve sürekli ilerliyoruz. Yaşıtlarından 5-6 yaş geriden geliyor ama sosyal anlamda zeki bir çocuk. Belki bu sevgiden, ilgiden ve aile ortamı olmasından kaynaklı. Benim için çok değerli. Meryem iyi ki hayatımıza girmiş. Çok zorluklar yaşasak da o bizi mükemmel insan yapma yolunda götürüyor. Bir insanın bu dünyaya bırakabileceği en büyük yatırım bir çocuk yetiştirmek. Bütün çocuklar bizim. Meryem'i ben doğurmamış olabilirim ama ben onun annesiyim. Diğer kızımdan farkı yok."

İnsan yetiştirmenin toplumdaki en önemli değerlerden biri olduğunu vurgulayan Sarıcaoğlu, her çocuğun bir yuvası olmasını çok istediğini kaydetti.

- "Meryem'siz bir hayatı düşünemiyorum"

Sarıcaoğlu, daha fazla çocuğa faydalı olmayı arzu ettiğine değinerek, şunları kaydetti:

"Bu çocuklar da bizlere bir şeyler katıyor. Meryem bizi geliştiriyor. Özel durumunun bizim de gelişimimiz açısından artıları var. O gelişiyor, biz gelişiyoruz. Meryem'siz bir hayatı düşünemiyorum. Sosyal bir çocuk. Girişken, sevecen, herkesle çok iyi ilgilenen bir çocuk. Ablasını çok seviyor. Meryem başka bir Esra'yı, başka bir anneyi ortaya çıkarttı. Beraber resim, yazı çalışmaları yapıyoruz, oyunlar oynuyoruz. Evimiz müstakil olduğu için birlikte bahçeyi ekip, dikiyoruz. Engelli çocuğa koruyucu annelik yapmak eşsiz bir duygu. Meryem için en büyük hayalim, bensiz hayatına devam edebilecek bir olgunluğa kavuşması. Mutlu bir çocuk olsun."

- Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından 2023'te coğrafi işaret alarak tescillenen Seydişehir leblebisi, ailenin 6. kuşak temsilcisi tarafından üretilmeye devam ediyor.

Babasından devraldığı mesleği sürdüren leblebi üreticisi 30 yaşındaki Eyüp Şenarslan, 175 yıllık leblebi ocağının sönmemesi için çalışıyor.

Şenarslan, AA muhabirine, babasının emekli olmasına rağmen zaman zaman kendisine yardıma geldiğini söyledi.

Kendisinden 5 kuşak öncesinin de leblebi ürettiğini anlatan Şenarslan, "Babam bana devretti, nasip olur da bir oğlum olursa ben de ona devretmeyi düşünüyorum." dedi.

Okul çıkışlarında babasına yardım ederek mesleğe başladığına değinen Şenarslan, "Dükkanı sabah 08.00'de açıyor, akşam 20.00'de kapatıyoruz. Taze taze sıcak leblebi kavuruyoruz. Çok fazla yapıp bayatlamasını istemiyoruz. Günde aşağı yukarı 50 kilogram civarında kavuruyoruz. Ertesi gün bir daha yapıyoruz." diye konuştu.

Şenarslan, leblebinin coğrafi işaret almasının işlerine de olumlu yansıdığını dile getirdi.

- "Leblebi kavrulurken çok güzel koku çıkar"

Emekliliği sonrası ata mirası ocağı oğluna devreden Hulusi Şenarslan da babasından öğrendiği mesleği oğluna bırakmanın mutluluğunu yaşadığını söyledi.

Şenarslan, Seydişehir'de leblebiciliğin 730 yıllık tarihi olduğunu, o günden bu yana da ilçede leblebi üretiminin yapıldığını belirterek, şöyle konuştu:

"Leblebi kavrulurken çok güzel koku çıkar. Bir nohut dört sefer ateşten geçer, iki ay emek çekilir. Zor bir meslek. Babam, alüminyum fabrikası kurulmadan evvel 365 tane bu tezgahtan olduğunu söylüyor ama günden güne azaldı. Sadece şu anda iki kişi kaldık. Lise yıllarında babama yardıma gelirdim. Üniversiteyi bitirdikten sonra baba mesleğine sarıldık. 1993'ten beri bu işi yapıyorum. Aslında makine teknikeriyim. Ufak tefek tamiratları kendimiz yapıyoruz. Emekli olunca oğluma devrettim. Şimdi ona yardım ediyorum. Gelen müşteriler eskiden babamı sorarlardı, şimdi beni soruyorlar. Bu iş silsileyle devam ediyor."

 Dünyanın farklı ülkelerinde müzisyenlik yapan Alexander Dobromyslov, tavsiye üzerine geldiği Konya'da ney ve tasavvuf müziğinden etkilenince Selçuk Üniversitesi Dilek Sabancı Devlet Konservatuvarı'nda eğitim almaya başladı.

Rusya'da dünyaya gelen 33 yaşındaki Dobromyslov, üflemeli çalgılar üzerine eğitim alıp kendini müzisyenliğe adadı.

Farklı müzik kültürlerinin yanında Hindistan müziğini ve doğu ezgilerini araştıran Dobromyslov, müzik hayatını bir süre Hint flütü çalarak sürdürdü.

Türk müziği ve sufi kültürüyle ilgilenen hocasının tavsiyesiyle Konya'ya gelen Dobromyslov, Mevlana müzesini ve kenti gezdikten sonra ney dinleyip sema programı izleyince Türkiye'de kalmaya karar verdi.

Türkçe öğrenip üniversite sınavına katılan Dobromyslov, yeteneğiyle konservatuvara yerleşerek ney ve tasavvuf müziği eğitimi almaya başladı.

- "Ney üflerken kendimi çok iyi hissediyorum"

İkinci sınıf öğrencisi Dobromyslov, AA muhabirine, kentin sakinliğinin ve ney üflemenin kendisine huzur verdiğini söyledi.

Başka üflemeli çalgılara aşina olduğu için kolay olacağını düşündüğünü belirten Dobromyslov, beklediği gibi olmadığını, ney üflemeyi öğrenirken çok zorlandığını dile getirdi.

Dobromyslov, ney sesine karşı çok özel hisleri olduğunu dile getirerek, "Duygularımı söylemekte zorlanıyorum. Bu enstrümanı çok seviyorum. Önce Hint flütü çalıyordum. Onu da seviyordum ama neyin sesi çok farklı. Çok daha zengin ve frekansı muhteşem. Hem çok pes hem de çok tiz sesler var. Ney üflerken kendimi çok iyi hissediyorum. Her gün ona zaman ayırıyorum." ifadelerini kullandı.

- "Çok özel bir enstrüman"

Türkiye'nin müzik kültürü olarak birçok ülkeden çok daha ileri seviyede olduğunu, farklı kültürleri bir arada barındırdığını anlatan Dobromyslov, şöyle konuştu:

"Ney, diğer enstrümanlara benzemeyen çok özel bir enstrüman. Çoğu enstrüman benzer seslere sahip ama neyin sesi çok özel çünkü her kamış farklı. Bu yüzden her neyin sesi de farklı. Sistemi de klasik değil. Çok iyi kulağınızın olması, Türk müziğinden çok iyi anlamanız lazım. Ney, en zengin üflemeli çalgı sesini veriyor, kelimelerin anlatamadığı hisleri veriyor, ruhumu dinlendiriyor. Duygusal olarak doğru hissediyorum. Mevlana'yı çok seviyorum. Onun sayesinde ney Türk müziğinde çok önemli oldu."

Dobromyslov, zenginliklerinden dolayı Konya'yı çok sevdiğini vurgulayarak, "Arkadaşlarımla Mevlana Müzesi'ne ve sema törenlerine gidiyoruz. Şebiarus var. Ney dinlemek için en iyi yerler. Arkadaşlarım da Konya'ya geliyor. Sufi ve sema kültürünü anlamaya çalışıyorlar. Ayrıca, tarihi bir şehir. Buranın eski kültürlerle bağı var. Osmanlı, Selçuklu, Roma ve neolitik kültürlerin hepsi bir arada. Burada her şey var." diye konuştu.

Konya'nın Seydişehir ilçesinde yangın dolabı imal edilen atölyede çalışan üç kadın, üretimin her aşamasında görev almaya çalışıyor.

Halk Eğitim Merkezinin açtığı kaynakçılık kursunda iki ay eğitim alan 1 çocuk annesi Hilal Öksüz, 7 aydır yangın dolabı üretimi yapılan atölyede kaynakçılık yapıyor.

Eşi kaynak ustası olan Özlem Bilici de bir yıldır, her sabah eşiyle geldiği atölyede taşlamadan paketlemeye bütün alanlarda görev alıyor.

- Sanayinin "Halil ağabeyi" oldu

İş öğrenmek amacıyla kaynakçılık kursuna giden 47 yaşındaki Öksüz, AA muhabirine, sertifikayı aldıktan sonra atölyede işe başladığını söyledi.

Atölyede kendisiyle birlikte 3 kadının çalıştığını anlatan Öksüz, "Sağ olsun patronumuz bize bu imkanı verdi. Çalışıyoruz. Ustam, artık ustalaştığımı söylüyor. Ne kadar iş bilirseniz o kadar kendinizi geliştirmiş olursunuz. Hep bu düşünceyle hareket ediyorum. Kursta iki aylık eğitimde 4 kişi bir kaynak makinesinin başında sıra beklerdik ama burada kaynak makinesi senin elinde. Zamanın bol. Buradakiler bize çok destek oluyor." diye konuştu.

Çocuğunu tek başına büyütmeye çalıştığını aktaran Öksüz, "Kızım benim en büyük destekçim. Çok güçlü olduğuma, her işi yapabileceğime inanıyor. Sanayinin, Halil ağabeyiyim. Geldiğimde 'Halil ağabey' çıktığımda, 'Hilal ablayım.' Arkadaşlarımızla da aile gibi olduk." dedi.

- "Güzel bir ortamda çalışıyoruz"

Özlem Bilici de kaynak ustası eşiyle bir yıldır çalıştıklarını dile getirdi.

Eşinin kendisine çok destek verdiğini vurgulayan Bilici, şunları kaydetti:

"Ben de yapabileceğimi düşünerek bir hevesle başladım. İşimi severek yapıyorum. Bazıları erkek işi olduğunu düşünerek yapamayacağımızı düşünse de biz zorluk çekmedik. Güzel bir ortamda çalışıyoruz. Eşim iş yerinde ustam oluyor. Şu an taşlama yapıyorum. Dolapların kenarlarını taşlıyoruz, zımparalıyoruz. Makine başına geçiyoruz. Diğer kadın arkadaşlarımızla azimle çalışıyoruz."

Usta Mehmet Bilici ise atölyedeki bütün makinelerin bakım onarımını yaptığını, 3'ü kadın 14 kişi çalıştıklarını söyledi.

Ürettikleri yangın dolaplarını yurt içi piyasanın yanı sıra Irak, Gürcistan ve Fas'a da gönderdiklerini belirten Bilici, "Burada aile gibiyiz. Kadınlarımız da çalışkanlıklarıyla örnek oluyor. Kendileriyle gurur duyuyoruz. Kadınlara saygı duyup, ellerinden tutmamız lazım. İş ortamında konuşmalarımıza önem gösteriyoruz. Birbirimize saygılı davranıyoruz." ifadesini kullandı.

 Konya'da çocukken çıraklık yaptığı sanayide gördüğü klasik otomobillerden etkilenerek, onların modellerini almaya başlayan 42 yaşındaki Ali Demirok, 25 yılda biriktirdiği 259 model otomobilden oluşan koleksiyonunu ofisinde sergiliyor.

Seydişehir ilçesinde tabela ve reklam sektöründe faaliyet gösteren Demirok, çocukluk döneminde klasik otomobillere ilgi duymaya başladı.

Biriktirdiği harçlıklarla model otomobiller satın almaya başlayan Demirok'un bu ilgisi zamanla daha da arttı. Demirok, tutkunu olduğu otomobil markaları başta olmak üzere Amerikan model otomobillerden koleksiyon oluşturdu.

"Paha biçilemez" dediği koleksiyonunu büyütmeye her ay bütçe ayıran Demirok, 25 yılda topladığı 259 model otomobili iş yerindeki ofisinde sergiliyor.

Demirok'un el işçiliğiyle yaptığı ve otomobillerin yanına yerleştirdiği etiketler, marka, model ve üretim yılı gibi bilgileri içeriyor.

Model otomobillerinin bakımına da düzenli mesai harcayan Demirok, her hafta bez, pamuk ve fırça kullanarak özenle temizliklerini yapıyor.

- Model otomobillerini çocuğu gibi görüyor

Demirok, AA muhabirine, Amerikan otomobillerinin her insanda farklı etkiler bıraktığını, kendisinin de çocukluğundan beri bu otomobillere karşı çok özel bir ilgisinin bulunduğunu söyledi.

Küçük yaşlarda yaz tatillerinde bir lastikçinin yanında çıraklık yaptığını anlatan Demirok, "O zaman yediemin otoparkına çekilmiş Amerikan arabalarını görürdüm. Her sabah bisikletle geçerken onların hayalini kurardım. Bu ilgim zamanla model otomobillere dönüştü ve model otomobil koleksiyonuna başladım. 25 yılda 259 model otomobilim oldu." diye konuştu

Demirok, model otomobilleriyle her zaman iç içe olmak için koleksiyonunu, ofisine yaptırdığı camekanlarda sergilemeyi tercih ettiğini kaydetti.

Koleksiyonunun 1/18 ölçekli model otomobillerden oluştuğunu ve hepsine farklı hikayelerinden dolayı çok değer verdiğini ifade eden Demirok, model otomobilleriyle vakit geçirmenin, onları izlemenin kendisine terapi gibi geldiğini dile getirdi.

Elindeki modellerin, 1940-1980 arasında üretilen Amerikan klasikleri modellerinin bir kısmı olduğuna dikkati çeken Demirok, hepsini çocuğu gibi gördüğünü belirtti.

- Sahip çıkacağına inandığı evladına miras bırakacak

Model otomobillerinin döküm olduğunu, her bir otomobilin 150-200 parçadan oluştuğunu, montajının elle yapıldığını ve ayrıntıları arttıkça değerlerinin de arttığını vurgulayan Demirok, şöyle devam etti:

"Hepsiyle tek tek ilgilenirim. Lastiklerini temizlerim, amortisörlerini ayarlarım. Bagajlarındaki kadifelerine varana kadar tek tek temizlerim. Göründüğü kadar basit değildir. Ayrıntısı yüksek modeller bunlar. İlgi ve bakım da isterler. Yanlarına tek tek elimle, üretilen model, üretim yılı, aracın markası gibi bilgiler yer alacak şekilde sabit etiketler yaptım. Hem daha fazla ilgi uyandırıyor, hem de sabit oldukları için yerleri karışmıyor. Hepsinin yeri belli ve değişmesini istemiyorum. 'Kaymasınlar, açıları bozulmasın' diye altındaki rampaları da sabitledim çünkü belli bir açıyla bakmayı seviyorum."

Demirok, başkalarının dokunmasına dayanamadığı model otomobillerini, kendinden sonra en çok sahip çıkacağına inandığı çocuğuna miras bırakacağını sözlerine ekledi.